Instant recall: Freedom 250 Grand Prix van Washington, D.C.

Als de Vrijheid 250 Grand Prix van Washington, D.C. echt gaat neer als een eenmalige affaire, het leverde genoeg waanzin en majesteit om de NTT INDYCAR SERIES verlaten met herinneringen voor een leven lang. Van een prachtige middag tot een presidentiële aanwezigheid, zeven ja's, zeven!Flyovers, en straten eindelijk gebouwd voor het brullen van open-wiel machines, het hele pakket was niets minder dan prachtig.

Kyle Kirkwood verdween gewoon uit het veld, engineering misschien wel de meest dominante drive van het hele seizoen. Toch kun je niet over die dominantie praten zonder de zeldzame fouten van Alex Palou en Scott McLaughlin te vermelden die de kloof hebben vergroot. Kirkwood zette zich schrap voor een oorlog aan het front die, eerlijk gezegd, nooit echt werkelijkheid werd. "Vanmorgen toen ik wakker werd," Kirkwood zei, uitpakken van de ruwe emotie. "Je weet dat je een instinct hebt als je wakker wordt en je hart al aan het racen is. Ik snap maar één andere plek, en dat is de Indy 500."

Penske Corporation president Bud Denker zag het hele spektakel als een masterclass, waarbij een tweedaagse menigte van meer dan 215.000 toeschouwers werd opgemerkt. "Dit was geen race, het was een gebeurtenis," verklaarde Denker. De logistieke berg erachter was onthutsend: 1.350 pagina's van vergunningen die nodig waren om het af te trekken in slechts zeven maanden na het krijgen van het groene licht op 30 januari, een scherp contrast met de ongeveer 200 pagina's die nodig zijn voor Detroit. Denker grapte zelfs dat de straatmeetroller die hij versleten had in het Smithsonian hoort.

De 147 ronden duurden bijna drie uur, culminerend in een finish die Kirkwood's onaantastbare tempo cementeerde terwijl hij zijn rivalen strafte. Palou, sturend naar Chip Ganassi Racing, leed aan een ongebruikelijke ramp. Hoewel hij nog steeds de controle in zijn streven naar een record-binding vierde opeenvolgende serie kampioenschap, Palou overstak de lijn 20th en drie ronden naar beneden, ophoest 41 punten op zijn kampioenschap voorsprong.

Scott McLaughlin achtervolgde de glorie net zo hard. Rijden voor Roger Penske de andere vitale kracht achter het krijgen van de race uit de grond de Nieuw-Zeelander wilde de overwinning wanhopig. Hij ging voor de inhaalslag bij een late herstart, miste de Turn 1 apex, en kraakte de buitenband barrière. Het was hartverscheurend, maar het was pure race ambitie.